Felsefeya Stoyîzmê (Stoicism) yek ji kevneşopiyên felsefî yên herî bi bandor û mayinde ye ku di sedsala sêyemîn a b.z. de li Atenê ji aliyê Zenonê Citium ve hate damezrandin. Navê vê dibistanê ji 'Stoa Poikile' (Eywana Nexşandî) tê, ku derdorek bûn ku Zenon û şagirtên wî lê kom dibûn û nîqaşên felsefî dikirin. Dîroka Stoyîzmê li ser sê qonaxên sereke tê dabeşkirin: Stoyîzma Kevn, ku bi pêşengiya Zenon, Kleanthes û Chrysippus hate meşandin û bal kişand ser mantiq û xwezayê; Stoyîzma Navîn, ku nêzîkî çanda Romayî bû; û Stoyîzma Nû ya Romanî ku bûye qonaxa herî navdar. Di nav fîlozofên sereke yên vê tevgerê de Seneka (Seneca) yê siyasetmedar, Epîktêtos (Epictetus) ê ku wekî kole dest bi jiyanê kir, û Marcus Aurelius (Markos Oreliyos) ê împeratorê Romayê cih digirin. Bingehê felsefeya Stoyîzmê ew e ku cîhan ji aliyê hişmendiyek gerdûnî ve (Logos) tê birêvebirin, û divê mirov li gorî xwezayê bijî, hestên neyasayî kontrol bike û tenê balê bide ser tiştên ku di bin desthilata wî ya kesane de ne.